چقد ديشب بوشهر قشنگ بود و نوراني . كارناوال هاي شادي به مناسبت نيمه شعبان و سالروز ولادت مهدي موعود ( عج ) چهره شهر رو دگرگون كرده بود . ايستگاه هاي صلواتي و شربت دادن به مردم و صداي مولودي و آهنگ هاي شاد
همه خود جوش و مردمي به خيابون ها ريخته بودن و با برپايي جشن و مراسم شاد ،  سالروز ميلاد مهدي فاطمه رو گرامي داشتن . تو صورت همه اخلاص رو ميشد ديد

يا امام زمان ! انتظار هم از نيامدنت بي تاب شد . اي كاش كه بيايي

به پيشنهاد پسر خاله هاي باحال و برادران گرام ، جاتون خالي امروز صبح علي الطلوع رفتيم دريا شنا كرديم در حد تيم ملي شناي اعزامي به مسابقات المپيك . البته بماند كه گاهي اوقات به لطف تلاش مكرر عزيزان همشهري ، توده هاي پر ملات آب بيني شناور بر آب هاي خليج هميشه فارس ، ‌فضاي عرفاني و دلپذيري را رقم ميزد ولي ما دلسرد نشده و كماكان به انجام انواع شنا اعم از كرال عقب و جلو ، پروانه ، قورباغه سگي و ... ادامه ميداديم .

سپس از آنجايي كه محلي كه ما براي شنا كردن انتخاب كرده بوديم ( آب شيرين كن ) هيچگونه دوشي موشي چيزي نداشت من و برادر عزيزم و پسر خاله هاي گرام بعد از رايزني هاي مكرر با باغبان مهربان پارك دانشجو ، شلنگ آب را گرفته و در فضاي باز و در معرض ديد همگان در حالي كه يك مايو به تن داشتيم و ديگر هيچ ، خود را شست شو داديم به شكل بسيار پسنديده اي .
آقا بعدش رفتيم چي ؟‌ آره داداش كله پاچه ... چهار نفر آدم دو تا كله كامل . نفري 2 ،‌ 3 نون تيليت كرديم و زديم تو رگ به ياد اوان جواني .  جووني كجايي كه يادت بخير ...

خوب بود و دلنواز . با پسر خاله ها خوش ميگذره و تك تك اين خاطرات خوب با هم بودن همه ماندني ميشه بر خلاف بعضي دوستان قديمي كه حافظه كوتاه مدتي دارند و زود فراموش مي كنند !
اين بود يك صبح جمعه دلنشين ...

پ ن 1 : ‌قطبي جونم ديشب اومده بود برنامه نود . حال كردم . هر برنامه تلويزيوني كه مياد ، كلاس آموزش ادب و متانت و شعوره . به آقاي علي دايي سرمربي تيم ملي كه پس از لابي هاي مستمر با خدا ، به اين سمت منصوب شده ،  پيشنهاد ميكنم هفته اي دو سه جلسه هر جلسه به مدت 2 ساعت در محضر افشين امپراتور بشينه و مكارم اخلاقي و مراتب شعور ياد بگيره . انشالله همه به راه راست هدايت شوند !

پ ن 2 :‌ وبلاگم از هاست خرابو به هاست خوبو انتقال داده شد . ديگه مشكل كندي سايت كلاً بر طرف شد .  جا دارد از شبكه اينترنت خليج فارس آنلاين كمال تشكر را داشته باشم .

تو دوران نومزدنگمون با توجه به اينكه من بوشهر بودم و حاج خانوم تهران تشريف داشتند و گاه گداري دوري و نا رفيقي دنيا ‌(!‌) بهم  فشار مي آورد ، بهترين تسكين و آرامش بخشم  ، ‌آهنگ (( سلطان قلب ها ))‌ بود  يادش بخير ...

((‌ اكنون اگر از تو دورم به هر جا به هر جا ،‌ بر يار ديگر نبندم دلم را دلم را ، اي يار زيبا ))

چقد زود گذشت . اون موقعا هر چي حقوق مي گرفتم ، فرتي ميرفتم بليط ميگرفتم و سوار هواپيما ميشدم و مي رفتم تهران .  دست حاج خانوم رو مي گرفتيم ميرفتيم رستوران ، پارك ساعي ، كافي شاپ ديدنيها ، سينما استقلال ، كوچه پس كوچه هاي وليعصر و قدم زدن هاي طولاني زير بارون و برف ، دربند ،  آب انار محمد و ... كسي هم نبود كه فرداش راپورتمون رو به خونواده بده كه اي واي پسرت با يه دختري بود واي واي نعوذبالله دست هم گرفته بودن و كافي شاپ مي خوردن

عشقمون پاك بود و بي ريا  ... هنوز كه هنوزه نامه هاي قديمي كه براي همديگه مي نوشتيم رو كه مي خونم برام تازگي داره . خوبه كه عشقمون كهنه نشده ...

خوب دوستان ! هدف از داستان هوق آور و حال بهم زن بالا ، اين بود كه بگم امشب سالگرد عروسي من و حاج خانومه . تالار ساقدوش - هروي - تهران ! ... يه سبد گل رز به ياد اولين روز آشناييمون تقديم به حاج خانوم مهربون و با معرفتم . ايشالله هميشه شاد و سر زنده باشه و هواي شوهرش هم داشته باشه !! ( خوب مي بينم كه رسماً كيبورد كامپيوترتون رو سبز رنگ كردم واقعاً شرمنده ام  )

خدايا تموم دل هاي عاشق رو به هم برسون ...

برو به تاريخ:

عرضم به حضورتون اينجانب عماد دشتي مي باشم متولد خرداد ۱۳۶۲ ... روز تولدم رو نميگم چون نحسه ! ... مثلاً دانشجوي عمران هستم و عاشق پرسپوليس و مخصل پرسپوليسي جماعت هم هستيم . وبلاگ نويسي رو از پرشين بلاگ جوات و بعد بلاگ اسپات و همين اواخر هم بلاگ اسکاي ... و حالا هم با کلاس شديم و رفتيم تو خط دات کام و اين جور صوبتا . اين شما و اينم نوشته هاي عماد دال !